Eeltje Idzinga’s doopceel gelicht: Vriezenveners.nl

Startpagina Zoek Print Voeg bladwijzer toe

Eeltje Idzinga’s doopceel gelicht

Allemaal zien «Vorige 1 [2] 3 4 5 6 Volgende»

Ter ere van de 65e verjaardag van mijn vader schreef ik (met een grote knipoog) de volgende speech:

Een tijdje geleden ontvingen wij een uitnodiging om in deze contreien jouw verjaardag mee te vieren. Een speciale verjaardag, namelijk die van jouw 65ste levenjaar. Op dat moment slaat de paniek toe. Wat moet je zo’n man nou geven. Uren, dagen en weken hebben we gepiekerd, maar we hebben het gevonden. En deze keer totaal iets anders. Je zal inmiddels wel gedacht hebben, waarom hangen daar nou al die potloden. Nou dat zal ik je vertellen. Dat is het cadeau. Wellicht behoeft dit nog enige toelichting en daarom heb ik het volgende voorbeeld uitgewerkt.

U kent de uitdrukking wel: ‘Iemands doopceel lichten’. Alles van het verleden van iemand uitzoeken, eventueel ook bekendmaken. Nogal eens gaat het hierbij om het zoeken naar fouten of misstappen, naar iets waarop je iemand kunt aanvallen. Toch wordt de uitdrukking ook wel neutraal gebruikt, in de zin van: iemands levensloop nagaan of toelichten. Laten we nog maar even in het midden laten, wat ik er mee heb gedaan.

Lang, lang geleden woonde in het Friese Delfstrahuizen, onder de rook van Heerenveen, het gezin van Andries Idzinga en Tine van der Werf. De oorlog is net begonnen en men heeft nog geen idee van wat hen te wachten staat. Een jaar eerder, in 1939, hebben Andries en Tine elkaar het ja-woord gegeven in het gemeentehuis van Joure; het was liefde op het eerste gezicht.

Het is 13 februari 1940. De wintervorst duurt al weer geruime tijd en ’s nachts vriest het ruim 15 graden. Andries en Tine kruipen dicht tegen elkaar aan en hebben alleen nog maar oog voor elkaar. Negen maanden later, op 22 november 1940, besluit het vormsel in de buik van Tine het levenslicht te aanschouwen. Heit en mem schrikken zich rot. Het is een jongen! Ze hadden zo gehoopt op een meisje. Heit pakt uit z’n timmermanskist een schaar en knipt in razernij de navelsteng door. Janken, janken, och wat kon die baby janken.

Pake, die ook bij hen in huis woont, komt op het gehuil af om de nieuwe spruit te bekijken. Z’n ogen stralen. Z’n vierde kleinkind en eerste in de lijn van naamsopvolging van de familie Idzinga is geboren. Hij vraagt gelijk: “Hoe noemen jullie Eeltje?” Mem laat weten dat het Johannes wordt. Heit is tegen en ze sluiten een deal met als gevolg dat het tweede kind Johannes genoemd zal worden. Pake is tevreden, want de opeenvolging van Eeltje en Andries krijgt wederom zijn vervolg.

Een maand later stapt de familie op de fiets om naar de kerk te gaan. Het kleine kerkje van Delfstrahuizen is even later overvol en men wacht af wat komen gaat. Het kinderkoor zingt de hoogste noot en de kleinste dorpeling wordt binnengedragen. De kleine krijgt er niets van mee. De dominee bedient hem de doop en gelijk begint hij te krijsen, waarop deze besluit nog meer heilig water over zijn bolletje te gieten. En dan schrikt de kleine wakker. De mensen kijken naar me. Ik moet normaal doen. En hij beseft, dat hij later ook de hoogste noot wil bespelen. Ik word later de voorzitter van de plaatselijke vogelvereniging.

Ruim 3 jaar later is er wederom een kleine opkomst in huize Idzinga. Het is 22 juli 1944 en de spanning is er om te snijden. Wordt het een jongetje of niet. En ja hoor, het geluk lacht de familie toe. Johannes is zijn naam.

De broertjes groeien op aan de Marwei 128 aan het Tjeukemeer. Vader is timmerman bij meubelmaker ‘It Schuitfabriek’ te Echtenerbrug en trekt door den lande om kerkbanken te monteren. De jongste Idzinga kijkt het vak af en doet daar later zijn voordeel mee. De oudste krijgt er wederom niets van mee en slaat later met een hamer nog geen deuk in een pakje boter.

Na zijn schooltijd gaat de jonge knaap als boerenknecht aan de slag bij de familie Hoekstra in Munnekeburen, zo’n 10 kilometer vanaf het ouderlijk huis. Op zondag gaat hij regelmatig stiekem naar Heerenveen om het voetbal te bekijken. Veel bekijks was er toen niet, want Abe Lenstra was net vertrokken naar sportclub Enschede en Heerenveen speelde toen in de tweede divisie van het betaalde voetbal. Maar natuurlijk; ook toen was er een derde helft.

Twee jaar later beseft hij dat het boerenleven ook niet alles is. Vroeg op, koeien melken, grasmaaien, hooien en aardappels krabben. Kortom een kei hard bestaan. Hij trekt de stoute schoenen aan en brengt Hoekstra het slechte nieuws. Hoekstra is totaal niet verrast. Hij had het allang gezien; een harde werker is het niet en wordt het niet. De jonge knaap wil het wat rustiger aan gaan doen en schrijft zich in bij het leger.

Op 24 augustus 1960 verlaat hij het ouderlijk huis en gaat naar Apeldoorn. Op de Koning Willem III kazerne volgt hij de opleiding tot marechaussee. Hij slaagt op wonderlijke wijze en mag aan het echte werk beginnen. Zo staat hij avond aan avond met koude voeten op wacht bij het Koninklijk Paleis op de Dam en geniet met volle teugen van de aanwezigheid van Koningin Juliana.

In 1966 is hij in de kost bij de familie Woltjes in Coevorden. Daar ontmoet hij op de verjaardag van de vrouw des huizes een lieftallig meisje uit Vriezenveensewijk. Hoe kan het toeval elkaar treffen. Waren het de Friezen of was het het delven van ‘t veen. Samen trouwen ze dan in het gemeentehuis, midden in Vriezenveen.

Na het huwelijk verhuist het jonge echtpaar naar Zwolle. Hier is hij de gelukkigste man op aarde als op 16 december 1970 zijn eerste zoon geboren wordt. Een lief kind, diep geel van kleur en met een blauwe vinger getekend. Als het tweede kind opkomst is vertrekt het gezin naar Amersfoort. Hier wordt een kei van een zoon geboren, de latere belhamel van de familie.

Inmiddels is de zandhaas opgeklommen tot sergeant en geeft hij rijles aan dienstplichtigen op een Leopardtank. Als hij dan door toedoen van de hoogste marschalk overgeplaatst wordt naar ’t Harde, verhuist het gezin naar Dronten. Hier krijgt hij alle tijd om zich aan zijn gezin te wijden.

In de jaren ‘80 begint hij met een cursus keurmeester kanaries bij de Nederlandse Bond voor Vogelliefhebbers. Uiteindelijk slaagt hij als keurmeester tropische vogels op 14 januari 1997 na vele herhalingsoefeningen. Hoe kan het ook anders als je beroepshalve gewend bent om op herhaling te gaan. Inmiddels kent hij iedere vogelliefhebber en mocht hij zelfs de vogels van zijn broer goedkeuren.

Zijn vogels zijn hem alles. Een hobby die hij van jongs af aan beoefent. Bijna moest hij zijn hobby opgeven door een plotseling optredende allergie bij zijn zoon. Maar ook hier vond hij weer een oplossing: Eén telefoontje naar zijn liefste broer en enkele weken later werd weer een prachtig vogelhok achter het huis getimmerd.

Sport beoefent hij regelmatig. Op de fiets kom je hem overal tegen. Maar toch is niet elke sport voor hem weggelegd. Met angst en beven zit hij op de boot naar Terschelling. Met een wak in het ijs weten we niet wat er gebeurt. En dat is toch vreemd als je bedenkt dat vroeger het Tjeukemeer zijn achtertuin is geweest. Inmiddels blijft hij wel drijven, maar daar ligt een andere oorzaak aan ten grondslag.

Op vakantie beleeft hij de mooiste avonturen. Het Oostenrijkse Tirol is jarenlang de plek waar zijn gezin in de zomervakantie vertoeft. Een dagje uit naar de sneeuw is dan ook een jaarlijks terugkerend ritueel. Maar dan is er die file en gaat het mis. Midden op de hoogste berg ziet hij kans om op de schuinste berghelling van Oostenrijk de handrem uit de auto te trekken. Grote paniek is het gevolg, maar hij blijft rustig. Een paar berggeiten als rem achter de auto en de reis kan weer vervolgd worden.

In 1992 verhuist hij naar de Eemland 10 in Dronten. Als de verhuizing nog in volle gang is, heeft hij eigenlijk enkel oog voor een vrouw die met haar hond door de straat loopt. Ruim 2 jaar later trouwt hij voor het oog van zijn kinderen met Marianne Hulsman. Twee jaar later slaat het noodlot toe en volgt een noodgedwongen afscheid.

Een hartsvriendin van zijn vrouw ontfermt zich over hem. Met haar mag hij zich wederom gelukkig noemen. Afleiding is er daarnaast genoeg; de racefiets, de vogeltjes en natuurlijk de kinderen en kleinkinderen van Gerry. Op Terschelling loop je ze zo weer tegen het lijf, want genieten dat doen ze.

Zijn zonen leven een druk bestaan. Naast een reguliere baan zijn zij actief in het verenigingleven. De één bij het historisch museum in Vriezenveen en de ander bij ProDronten, de organisator van het leukste en bekendste evenement van de Dronten.

Al met al staat voor ons een tevreden jarige job. We hopen met hem, dat hij nog vele gelukkige jaren voor de boeg heeft.

Pa, je begrijpt dat in het verhaal feiten en verzinsels door elkaar zijn gehaald. Dat is niet voor niets geweest. Veel weten we van je, maar van jou jeugd is ons bijna niets bekend. Vroeger gaf jij de orders aan een groep baretdragers, maar nu grijpen wij onze kans. Je hebt nu 65 jaar achter de rug en nu is het moment gekomen om dit eens aan het papier toe te vertrouwen. Met Gerry hebben we afgesproken, dat je elke week een uurtje vrij maakt om hier eens werk van te maken. Daarom hebben we een groot schrift, 65 potloden en een gummetje voor je gekocht. Met deze attributen moet je in staat zijn om er een alleraardigst verhaal van te maken. Mocht je hierbij onze hulp nodig hebben, laat het ons dan even weten. De potloden zijn van vragen voorzien, welke een hulpmiddel zijn om het verhaal te schrijven.

Beste aanwezigen, de jarige heeft vanaf nu een opdracht. Onze opdracht. We hopen dat hij hieraan een gevolg geeft. Elke keer als u hem ziet, vraag naar de status van zijn vorderingen en help hem herinneren aan zijn taak. Help Eeltje het jaar door! Mensen wees dit jaar maar voorzichtig, want wellicht schrijft hij ook over u in zijn verhaal.

Volgend jaar op zijn verjaardag zullen we hem vragen om het schrift aan ons te overhandigen. We zullen dan de tekst verder uitwerken, bewerken en verfraaien met foto’s en andere documenten. Hierna zullen we u in kennis stellen van het resultaat. Het wordt vast een leuk verhaal.

Pa, aan de slag, veel succes ermee en geniet nog even van deze speciale dag!

André Idzinga
27 november 2005

Verbonden met Jantje Jantina Johanna Dekker
Marie Anna Lambertha Hulsman
Eeltje Idsinga
Andries Idzinga
Andries Johannes Idzinga
Bernard Jan Idzinga
Eeltje Idzinga
Johannes Idzinga
Trijntje van der Werf

Allemaal zien «Vorige 1 [2] 3 4 5 6 Volgende»